بله ، گاهی هم دلم برای خودم تنگ می شود

مثل افتادن برگ ها در پائیز ، روی هم ؛ زندگی هر آدمی از لایه های مختلف زمانی شکل می گیرد با اتفاقات مختلف آرام آرام روی هم می افتند . و رفته رفته فضای زندگی جدید را شکل می دهند . فکر می کنم که هر کدام از این برگ ها توصیف مستقیم یکی از روزهای زندگی است . درختی که نهال بوده و بعد آرام آرام رشد کرده . شاخه داده و تنومند شده و حالا هر کدام از این شاخه ها برای خود برگ می دهند . برگ هایی که روزی سبز می شوند و شروع به رویش می کنند . روزهای مختلف با هوایی دیگر تجربه های تازه ای به دست می آورند و سرانجام خشک می شوند و می افتند . و دوباره درخت برگ می دهد . برگ هایی که روزی می ریزند ، مثل خاطراتی است که رفته رفته محو می شوند . 

این که چرا در آخرین روزهای بهار وقتی همه آماده مسافرت به فصل گرمی می شوند من دم از پائیز و ریختن می زنم ؛ برای این است که ذاتا آدمی هستم که بی موقع فکر می کند . لحظه پرواز به فرود آمدن فکر می کنم و ابتدای مسافرت غرق راه برگشت می شوم . موقع امتحان سوالات را از آخر به اول می خوانم . همیشه آدم تاخیر هم بوده ام و به اصطلاح دیر رسیده ام . دیر رسیدن را بگیرید به همین معنای ظاهری اش و برای من یک عالمه معنی دارد . بزرگترین آرزویم هم این است که خداوند ساعت را از محدوده ام بردارد . به زمان محدودم نکند تا روح سرکش و سرگردانم را در نقطه ای بدست بیاورم ! یه جایی و یه وقتی ... 

دیگر این ها را گفتم که بگویم ، این دوره های مختلف زندگی و روز های خوب و بدش که مثل برگ های یک دفتر هم هست ، گاهی باعث می شود که دلم برای خودم تنگ شود . من که بوده ام که در اتفاقات و زمان های مختلف گمشده است . گم شده است . من که بوده ام و چه ها کرده ام . این بازی روزگار انسان را از کجا به کجا می کشاند . چه سفر ها باید و چه ماندن ها و گیرافتادن ها . و چه احساسات سریع در زمان که بی شریک می ماند و چه دوستی ها . به یادماندنی ها البته بسیارند و اما خود اصلی ، این من ِ واقعی بی اغراق کودکی ست بازیگوش که در کنار دنیای ما به اصطلاح آدم بزرگ ها گوشه ای برای خودش بر می گزیند تا بازی کند . بی اغراق چیزی نمی خواهد . کودکی معصوم و گمگشته . هرکسی کو دور ماند از اصل خویش ... باز جوید روزگار وصل خویش . برای یک کودک فرق نمی کند چه چیز هدیه بگیرد . همین قدری توجه کافیست . همین قدری مهربانی و باورش . همین که فضای کوچکی داشته باشد که کسی کاری به کارش نداشته باشد و صد البته که از دور هوایش را داشته باشد . این کودک معصوم و عاقل که از درون ما صدایمان می کند در واقع بازیچه روابط به اصطلاح سخت زندگی آدم بزرگ ها می شود . آدم بزرگ هایی که در این گیر و دار دغدغه دارند و معتقدند زندگی را می چرخانند . آدم هایی که زندگی را مدیریت می کنند . آدم بزرگ هایی که به اصطلاح سختی می کشند . و اما این کودک همه چیز را می فهمد . همه مسائلمان را می بیند و برایمان سکوت می کند . این کودک همان نگاه بعد از خوردن سیب در بهشت است و همان خواهش قبل از شروع به کار . که مراقب من باش اینجا . مراقب خودت باش . بله ، گاهی هم دلم برای خودم تنگ می شود . 

پاورقی : نظرتان چیست زین پس در ادامه مطلب ها چندتایی عکس بگذاریم ؟
+ کودک در تصویر به دایی اش می رود :) عیدتان مبارک عزیزان

سـوغات

شب است ، پنجره باز و کولر خاموش . توصیفآت فرمایشی سانسور شده و نشده از واقعیت به کنار . پشه ها در پرواز با چراغ های خاموش و بدون برج مراقبت . لطف مادام مستدام . آخرین تجربه منجر به شکست از یک کلاهبرداری کوچک فضای درونی ام را دچار سکوت کرد . و پیگیری ها کم . نه وبلاگ . نه ایمیل . و نه دیگر موبایل و مخلفات ارتباطی . گرچه امتحانات تکرار مکررات است و شب وقتش کشدار . همه چیز طبق همیشه در جریان است و من منتظر اتفاق خاصی نیستم . 

آخرین باری که حالم بد شد خواندم : قاتل های حرفه ای طعمه های خود را به درون ون می کشند . اگر کنار خودرو یک ون پارک شده بود ... و یا خواندم چنانچه سوار خودرو شدید و متوجه شدید یک نفر درون خودرو است هرگز به آدرسی که می دهد نروید . این کار یک نوع خودکشی است . ماشین را با سرعت به جایی بکوبانید . و یا اگر درون صندوق عقب حبس شدید چراغ عقب را در بیاورید و به شدت دستتان را که از جای چراغ بیرون آورده اید تکان دهید . این کار شما از دید راننده پنهان می ماند اما ممکن است باعث نجات شما شود .

آخرین باری که حالم خوب شد حس یک آغوش بود . بی دغدغه در امنیت و پر از آرامش . تقریبا اتفاقی و غیر منتظره و اما واقعی . آنقدر واقعی که تا مدتی بعد شک کنی به وجودش . 

بعد از آن باز سرگرم شدم تا حالت های خوب و بد گم شود . حالت هایم را در شلوغی گم می کنم . حالت ها و احساسم در شلوغی بازیچه می شوند . فکر می کنم که وقت تنهایی چه کارهایی انجام دهم . برایش برنامه می ریزم . برای زندگی و آینده . و تنهایی صرفا می شود تعویق انداختن خیال و آرزوهایم . و در این جریان خواستن و نخواستن و مرز خوشبختی و بیچارگی آدم هزار ها بار ناامید می شود و دوباره جویای اوضاعی خوب می شود . 

دیگر اینکه ... امروز پای پنجره قطار احساس کردم خوشبخت شده ام . چشم هایم خوابیده بود و موسیقی در گوش . و قطار از دل منظره ها فرار می کرد . صدای کودکی را شنیدم . صدای دختر بچه ای را . یادم نیست چه بود و حتی یادم نیست چه گفت . این دو با هم اما ، انگار همان راه زندگی بود . صدای موسیقی برایم شد موسیقی متن و صدای دختر بچه شد دیالوگ و شد راه زندگی . معنای زندگی . 

و من چشم هایم را باز کردم . صورت معصوم بچه را دیدم . پدر و مادرش را دیدم و در دل لبخند زدم . بیش از حد شیرین بود . و چشم هایم را بستم . قطار همچنان می رفت و من بی دلیل ، جواب بسیاری از سوال هایم را گرفته بودم . بی آنکه اتفاق خاصی بیفتد و یا مسئله ای رخ دهد .

چند روز پیش بهشت زهرا هم رفتم . فضای تا قسمتی خلوتش و این گذران ، این آمد و رفت مردم بالای سر قبر ها . این آدم های زنده و مرده . با فاصله کم . همین چند متر خاک ، گریبان مرا گرفت برای روزی که مرده باشم . بی دلیل هر آدمی ممکن است فکر کند روزی که مرده باشد چه شکلی است . چه اوضاعی پیش می آید . 

برای من این که ؛ عمر بی آن که منتظرت باشد با سرعت می رود ... آدم ها به دنبالش کشیده می شوند . اوضاعشان و اتفاق های زندگیشان هر چقدر بالا و پائین داشته باشد ، بالاخره می گذرد و این گذشتن تا مرگ ادامه دارد . همه اتفاق های خوب و بد انگار تمام می شوند . کمرنگ می شوند و حتی به فراموشی سپرده می شوند . دائما انسان با این گذشتن تنها می ماند . با این خودش . با این تغئیر تدریجی که پررنگ است . هر بار که به آینه می ایستد تصویر تازه ای می بیند . و رفتار ها و عقایدش آرام آرام رنگ عوض می کنند . 

گویی که دیدم آدم هایی که باخته اند ، چطور می شوند . زندگی بازی بی تکراریست . پر پیچ و خم و ناشناخته . گرچه می گویند بازی همان است و بازیگر ها عوض می شوند . اما هر آدمی قصه خودش را دارد . قصه خودش را می سازد . و وقتی روی صفحه زندگی آدم ... در ذهن آدم کلمه گیم اور هک می شود .

آدم وقتی تجربه های دیگران می شنود . وقتی زندگی آدم ها را می بیند خوب می فهمد که تمام این دغدغه ها ، عوض شدنی اند . روزی یک چیزی بوده اند و روز دیگر یک چیز دیگری . همه چیز عوض می شود و آن چیزی که می ماند فقط خود آدم است . خود رفتارهای خوب و بد آدم . 

و بعد مورچه ها را دیدم که با سرعت در هم می لولیدند . این مورچه های بیابانی که گاز هم می گیرند . دیدمشان . مثل آدم ها در کنار هم بودند و با سرعت از هم می گذشتند . بی آنکه حواسشان پی هم باشد . هر کدام به دنیال کار خودشان . چه با سرعت عمر نمی دانم چند وقته شان را می دوند . و به کجا چنین شتابان .

من اما گمشده ام . بخش دیگری از این عمر از این فرصت رفت . رسالت هر آدمی را خودش در زندگی تعیین می کند . تا جایی که بیشتر کارهای آدم پنهانیست . کسی خبر ندارد که در واقعیت کار چیست . این اعمال شلوغ آدم ها تا جزئی ترین حالت هایش و رفتارهایش . 

نوشتن مرا می کاود . روح به انزوا رفته ام را به میدان می آورد تا اعتراف کند . تا حرف های نگفته اش را بگوید . و من چقدر از این اعتراف کردن می ترسم . پیش خودم . چقدر از این اعتراف کردن پیش خودم ترسیده ام و فرار کرده ام . و برای این شروع خودم را به خواب زده ام . گویی عمری نیست که می رود و فرصت ابدیست . 

پاورقی : عکس برای کمی بعد . بی ویرایش هم هست . ببخشید .
 من هستم اما خسته ام . صدایم نکنید . منتظرم نباشید . گاهی حال آدم ها با بیان درک نمی شود . حال آدم ها را باید فهمید . باید شناخت و باور کرد . تشخیصش خیلی سخت نیست .